Kas/091
Sadettin Akatay ve Bar Åžiiri
Erişilemeyeceğini bilerek gönlünü dağlayan aşk ateşi içinde genç ömrünü sona erdiren (1944) öğretmen Sadettin Akatay ; dün ve bugün gibi, yarınlar için hediye ettiği BAR şiiri ile Erzurumluların kalbinde ebediyete kadar yaşayacaktır.
Â
Yüzyılların ardından kopup gelen bir vakar,
Kahramanlık, yiğitlik, erlik destanıdır bar.
Eyl/090
Ãœryan – Mehmet TaÅŸtan
Bir yel esti servilerde dalgalandı saçların,
Gerildi üryan gönül, bakışlarında yandı.
Bir ceylan sadâsında anladım gittiğini,
Tufan koptu, tüm şehir bir narayla uyandı.
Tem/090
Aşık Reyhani Şiirleri
BaÄŸlar
Demedim mi gönül kalkıp yürüme
Birgün yollarını harami bağlar
Dertliysen derdini dertsize deme
Dertsiz hekim olsa yara mı bağlar
Tem/090
Askerin Türküsü – Åžahin KabakuÅŸ
Dumlu'dan yaÄŸ kokusu
Kemik dumanlarında
Yandı ana Hasan'ın
Gömedin mi rüyanda?
Yandım diyen feryatla
Kavruldum külüm kaldı
Tem/090
Anne – Mehmet TaÅŸtan
Yüzünde göçmen kuşlar,
Gözlerinde hüzün var.
Durgun suyunda ilham,
Dumanlı başında gam…
Ve alnında soylu nur,
Gökyüzüne soyunur;
O deli rüzgâr anne,
Kalbim tarumar anne.
Tem/090
YaÄŸmur Islıyor Beni – Mehmet TaÅŸtan
Bir şiir mısra mısra kendini fısıldıyor
Damla damla dökülen zarif bir kadın gibi.
Yağmur ıslıyor beni beni yağmur ıslıyor
Yumuşak hecelerle söylenen adın gibi
Sen duyulma korkusu yaşayan sır misali
Bir yol bulup mehtaba kaybolup gidiyorsun
Ben serenat yaparken ay ışığı altında
Dudakları kurumuş bu adam kim diyorsun.
